Η άφιξή μου σε μια μεγάλη πόλη, την μεγαλύτερη της Ελλάδας ήταν αναγκαία. Εγκατέλειψα προσωρινά την επαρχία για να δουλέψω. Εξάλλου αυτό επιτάσσει το επάγγελμά μου. Η τύχη ήταν με το μέρος μου για εύρεση σπιτιού. Ποτέ όμως δεν υπολόγισα τους ανθρώπους. Ποτέ δεν ήταν πρόβλημα αυτό στη ζωή μου, γιατί να είναι τώρα. Οι άνθρωποι στις μεγάλες πόλεις είναι, απόμακροι, μονάδες. Έχουν ένα τομάρι να συντηρήσουν και αυτή είναι η κινητήρια δύναμή τους. Όσο για τον γείτονα, ας ψοφήσει η κατσίκα του αρκεί η μυρωδιά να μη φτάσει στο δικά τους σπίτια. Ανακάλυψα ότι τα σκουπίδια, με την κυριολεκτική σημασία, κυριαρχούν στο οπτικό μου πεδίο. Κάθε δύο βήματα και ένα απόρριμμα. Ο κάδος μπορε ί ν’ απέχει δύο μέτρα από σένα, αλλά αυτοί απορρίπτουν τα περιττά τους κάτω. Μια φυσιολογική συμπεριφορά που δεν μπορώ να αφομοιώσω. Από την άλλη, είναι οι οδηγοί. Δεν ξέρω γιατί οι Έλληνες υποστηρίζουν σθεναρά ότι ανήκουν στην Ευρώπη ενώ είναι ξεκάθαρο ότι ούτε απ’ έξω δεν έχουν περάσει. Αν πάλι τους ζητ...